Ανακοίνωση της ΕΝΤΡΟΠΙΑΣ χημ/μηχ σχετικά με τις τελευταίες κινητοποιήσεις των διοικητικών υπαλλήλων του Ε.Μ.Π.

Εφτά μήνες μετά τις κινητοποιήσεις των δεκατεσσάρων εβδομάδων, στις αρχές της χρονιάς, οι διοικητικοί υπάλληλοι του Ε.Μ.Π. βρίσκονται ξανά στις επάλξεις, μιας και οι δεσμεύσεις από μεριάς του υπουργείου για διευθέτηση των επαναπροσλήψεών τους, αποδεικνύονται ψευδής. Και τι άλλο να περιμένει κανείς από μια κυβέρνηση, που στα πλαίσια των περίφημων μνημονιακών δεσμεύσεών της, επιλέγει να απολύσει 1600 υπαλλήλους των ιδρυμάτων σε μια κατεύθυνση περαιτέρω έντασης και της επίθεσης στην καρδιά την αναπαραγωγής της κοινωνίας, την εκπαίδευση.

Από την πρώτη κιόλας μέρα των κινητοποιήσεων το Σεπτέμβρη, εκφράσαμε την αμέριστη συμπαράστασή μας σε αυτές και κινηθήκαμε με κάθε τρόπο στην έμπρακτη στήριξη αυτού του αγώνα. Με απόλυτο σεβασμό στα αιτήματα  των εργαζομένων προσπαθήσαμε να τα συνδέσουμε με αυτά του φοιτητικού κινήματος γνωρίζοντας πολύ καλά ότι η απομάκρυνση τους με μόνο κριτήριο την απαίτηση της τρόικας για απολύσεις θα ισοδυναμούσε με δραστική υποβάθμιση του επιπέδου σπουδών και της γενικότερης λειτουργίας του ιδρύματος.

Με διάθεση να αποτελέσουν αυτές οι κινητοποιήσεις το εφαλτήριο για ένα κύμα εκπαιδευτικών και ευρύτερα κοινωνικών αγώνων εκφράσαμε με κάθε τρόπο τη θέση για τη σημασία που θα είχε εκείνη την περίοδο το προχώρημα μιας διαδικασίας οικοδόμησης ενός πλατιού, μαζικού και μαχητικού πανεκπαιδευτικού μετώπου, σε συντονισμό και με τους κινητοποιούμενους καθηγητές και δασκάλους της περιόδου. Ενός πανεκπαιδευτικού μετώπου, που θα έθετε το ευρύτερο πολιτικό πλαίσιο και θα οδηγούσε, στη συνέχεια, σε ένα πανεκπαιδευτικό κίνημα για την ανατροπή των πολιτικών που πλήττουν την εκπαίδευση, από την πρωτοβάθμια ως την τριτοβάθμια. Αναγνώσαμε και προβάλαμε την ανάγκη συγκρότησης δομών, δράσεων και εκδηλώσεων που θα κοινωνικοποιούσαν το μήνυμα και τα αιτήματα του κινητοποιούμενου πολυτεχνείου και θα φρόντιζαν για τη συντονισμένη προβολή τους.

Δυστυχώς, δεν αποτιμούμε πως μια τέτοια διαδικασία, όπως περιγράφηκε πιο πάνω πραγματοποιήθηκε, με αποτέλεσμα να επιχειρείται μια υπερβατική, κατά τη γνώμη μας, σύνδεση των αγώνων φοιτητών-εργαζομένων, κάτι που οδήγησε σε αντιφατική εικόνα στο εσωτερικό των φοιτητικών αμφιθεάτρων, με σχολές να μην μπορούν να πραγματοποιήσουν συνελεύσεις για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα ή ακόμα και να «ανοίγουν» υπό το παραπλανητικό εκβιασμό της απώλειας του εξαμήνου.

Εφτά μήνες μετά, και με κάθε διάθεση να στηριχθεί με όλους τους δυνατούς τρόπους, και από τους φοιτητές, ο αγώνας που δίνεται, βρεθήκαμε στην ανάγκη να εκφράσουμε την έκκλησή μας για την αποφυγή των ελλειμματικών και των προβλημάτων του προηγούμενου γύρου κινητοποιήσεων.

Αρχικά, η ξαφνική και χωρίς κάποιον συντονισμό με τα υπόλοιπα, αγωνιζόμενα κομμάτια του Ε.Μ.Π., απόφαση των διοικητικών για αποκλεισμό αυτού, δεν άφησε χρονικά περιθώρια εκ νέου ανάδειξης του προβλήματος και πολιτικής ζύμωσης, σχετικά με το δίκαιο αυτής της απόφασης.  Επιπλέον, η καλοκαιρινή περίοδος που διανύουμε διευκόλυνε είτε την εμφάνιση αντιδράσεων, είτε και την αδιαφορία απέναντι στο συγκεκριμένο ζήτημα, καθιστώντας ακόμα πιο δύσκολη τη μεταφορά των εξελίξεων και γεγονότων στο μεγαλύτερο κομμάτι του πολυτεχνείου, τους φοιτητές. Θεωρούμε, λοιπόν, αναγκαίο, να υπάρξει, άμεσα, ένας κοινός σχεδιασμός, ώστε να μπορεί να είναι δυνατός, με πραγματικούς όρους διάρκειας ο συντονισμός και, άρα, η κινητοποίηση των συλλόγων, στο πλευρό των εργαζομένων.

Παρ’ όλα αυτά οι φοιτητικοί σύλλογοι δεν είναι ούτε μαξιλαράκι, ούτε μονάδες παραγωγής καταλήψεων. Δηλώνουμε ρητά ότι ένας «αγώνας για τον αγώνα» δεν έχει νόημα και καλούμε τους διοικητικούς του ΕΜΠ να ανασκεβάσουν και στο κομμάτι του σχεδιασμού, αλλά και στο κομμάτι του πολιτικού πλαισίου με το οποίο επιλέγουν να αγωνιστούν. Σε κάθε άλλη περίπτωση κάνουμε την εκτίμηση ότι τα αποτελέσματα των συνελεύσεων θα δείξουν με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο την ήδη υπαρκτή γενική αποδοκιμασία για τη στάση τους (προφανώς όχι μέσα από τα αγωνιστικά πλαίσια).

Σε ό,τι αφορά το πολιτικό πλαίσιο του αγώνα, είναι κομβικό να υπάρξει από μεριάς κινητοποιούμενων διοικητικών ξεκάθαρη καταδίκη και εναντίωση στους προς ψήφιση Πρότυπους Οργανισμούς και Εσωτερικούς Κανονισμούς των ιδρυμάτων. Ο ισχυρισμός του υπουργείου πως για την επαναπρόσληψη των διοικητικών απαιτείται η σύνταξη των Πρότυπων Οργανισμών, λοιδορεί τον αγώνα, την αξιοπρέπεια και την αποφασιστικότητα των εργαζόμενων, χρησιμοποιώντας τους ως το «μεσάζοντα» για την εφαρμογή των καταστροφικών τομών που προωθεί η κυβέρνηση στην εκπαίδευση. Η ψήφιση και εφαρμογή των εσωτερικών κανονισμών σημαίνει αυταρχικοποίηση της καθημερινότητας των φοιτητών, διαγραφές, εισαγωγή εργολάβων στη φύλαξη και τη καθαριότητα, ρευστοποίηση των πτυχίων με την εισαγωγή του μοντέλου των πιστωτικών μονάδων κ.α. Είναι, λοιπόν, σαφές πως απαιτείται η κοινή αγωνιστική τοποθέτηση όλων των μελών του ιδρύματος και όχι η «επένδυση» στην υπόσχεση Λοβέρδου ότι θα γίνουν οι επαναπροσλήψεις μέσω του νέου οργανογράμματος που θα οριστεί από τον εσωτερικό κανονισμό.

Πέρα, όμως, από την κοινή τοποθέτηση, εξίσου σημαντική είναι και η κοινή δράση. Από τη μεριά μας, προτείνουμε και θεωρούμε αναγκαίο να σταματήσει ο γενικός αποκλεισμός του campusκαι να υπάρχουν καθημερινά ανοιχτά αμφιθέατρα σε μια σειρά σχολών του ιδρύματος, όπου θα πραγματοποιούνται εκδηλώσεις εργαζομένων-φοιτητών και γενικότερα θα δημιουργούν πεδία και χώρους κουβέντας για το σύνολο των μελών του ιδρύματος. Μόνο έτσι θα μπορέσει ένα μεγαλύτερο κομμάτι των φοιτητών να νιώσει κομμάτι αυτού του αγώνα και να κατανοήσει τη σημασία του, αλλιώς το μόνο πραγματικό αποτέλεσμα για τους φοιτητές θα είναι οι πρόωρες διακοπές και η ταλαιπωρία για τους επί πτυχίω συναδέλφους. Σημαντική είναι, επίσης, και η δημιουργία κοινών επιτροπών, οι οποίες θα βγάζουν ανακοινώσεις και θα καλούν σε συντονισμό και με άλλα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας (π.χ. καθαρίστριες, απολυμένους ΕΡΤ κτλ).

Εν κατακλείδι, πρέπει αυτή τη φορά να μπορέσουν να δημιουργηθούν οι συνθήκες, ώστε αυτός ο αγώνας να αφήσει ένα ξεκάθαρο στίγμα. Μακριά από μεσοβέζικες τοποθετήσεις, με ξεκάθαρη ανάληψη των ευθυνών από όλους και στήριξη των αποφάσεων, να ξεπεραστούν κάθε λογής ψευτοδιλλήματα, που το υπουργείο θέτει. Καμιά κινητοποίηση δεν έχει εξ’ αρχής στο πλευρό της το σύνολο της κοινωνίας. Πρέπει, όμως, να φιλοδοξεί να το εμπνεύσει. Η φιλοδοξία η δικιά μας δεν είναι η ανθρωποφαγία και το κρέμασμα ανθρώπων που απολύονται, για αυτό και εισηγούμαστε στους συναδέλφους μας τη συμμετοχή στον αγώνα έναντια στο νέο εκπαιδευτικό υπόδειγμα που φτιάχνεται για εμάς χωρίς εμάς. Στη μάχη όμως αυτή θα μπούμε κόντρα σε ΟΛΟΥΣ όσους ξεπουλάνε το πανεπιστήμιο. Η σύγχρονη ιστορία των κινημάτων έχει πολλά παραδείγματα συντεχνιακών αγώνων να αναδείξει. Ας μην είναι ο αγώνας για το δημόσιο, δωρεάν, δημοκρατικό πανεπιστήμιο ένας από αυτούς. Στις προκλήσεις της περιόδου η απάντηση μπορεί να είναι συλλογική και νικηφόρα και σε αυτή τη βάση καλούμε τους συμφοιτητές να σηκώσουν κεφάλι απέναντι σε όσους τους στερούν τα σύγχρονα δικαιώματά τους σε εκπαίδευση και εργασία.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s