Νεα-Ειδησεις

Περί προεδρίας Ε.Ε. και άλλων δεινών…

Πριν από κάποιες βδομάδες ανακοινώνεται ότι η Ελλάδα ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΕΔΡΕΙΑ ΤΗΣ ΕΕ. Η είδηση αυτή αναμεταδόθηκε διθυραμβικά από όλα τα εγχώρια ΜΜΕ. Τι σημαίνει όμως να κατέχεις την προεδρεία στην ΕΕ; Και γιατί αυτό θεωρήθηκε επιτυχία από την κυβέρνηση;

Η ανάληψη της προεδρίας είναι ένας θεσμός που κάθε 6 μήνες περνά από χώρα σε χώρα της ΕΕ. Κάθε 13μιση χρόνια,  λοιπόν, μία χώρα της ΕΕ παίρνει την προεδρεία. Ουσιαστικά μόνη προϋπόθεση είναι να είσαι μέλος. Σε τι προεδρεύει κάθε χώρα τελικά; Στην ουσία, η Ελλάδα είναι πλέον πρόεδρος στο Συμβούλιο του Ευρώπης, ένα όργανο της ΕΕ του οποίου ο πραγματικός ρόλος είναι μηδαμινός. Tο όργανο αυτό και ο θεσμός της προεδρίας υπάρχει ακριβώς για να γίνεται ο ντόρος που έγινε και στην Ελλάδα με την ΑΝΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΠΡΟΕΔΡΙΑΣ και ντύνει με ένα μανδύα πλουραλισμού και συμμετοχής όλων των χωρών της ΕΕ την λήψη αποφάσεων και την χάραξη της πολιτικής.

Η κυβέρνηση προσπάθησε να χρησιμοποιήσει ως επιτυχία και θρίαμβο την ανάληψη της προεδρεία, αγνοώντας την αδυσώπητη κοινωνική πραγματικότητα. Βέβαια την τελευταία τριετία έχουμε ακούσει πάνω από 12 φορές ότι έρχεται η ανάπτυξη και έχει καταλήξει πλέον να είναι ανέκδοτο. Όπως μαύρο χιούμορ φαντάζει και η ρητορεία περί ευρωπαϊκής αλληλεγγύης και δημοκρατίας. Στην δημοκρατική Ελλάδα της Ευρώπης μπορείς να ισχυριστείς ότι θες αρκεί να μην εναντιώνεται στην ΕΕ. ’Έτσι η πορεία που είχε κληθεί από συνδικαλιστικούς φορείς οργανώσεις και κόμματα της αριστεράς ανήμερα της ΤΕΛΕΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΗΣ ΤΗΣ ΠΡΟΕΔΡΙΑΣ, απαγορεύτηκε! Η ευρωπαϊκή ένωση, λοιπόν, είναι τόσο δημοκρατική που στα κρατεί μέλη της απαγορεύονται πορείες αν αυτές καλούνται ως δείγμα εναντίωσης στις πολιτικές της ίδιας…

Αφού , λοιπόν, η ελληνική προεδρεία της ΕΕ είναι ένα κομπαρσιλίκι και μισό, πως πραγματικά καθορίζεται η πολιτική της ΕΕ; Αρχικά ποτέ η ΕΕ δεν είχε πολιτική η οποία να εκφράζει και να συνέχει όλα τα κράτη-μέλη της κι αυτό είναι φυσιολογικό από την στιγμή που τα διαφορετικά κράτη είναι ξεχωριστοί σχηματισμοί με διαφορετικά συμφέροντα (γεωπολιτικά, οικονομικά κλπ). Ωστόσο αν θέλει κανείς  να αναζητήσει όργανα και θεσμούς που συμπυκνώνουν την πολιτική που χαράζει η ΕΕ, τότε μάλλον θα πρέπει να στρέψει το βλέμμα του στην κομισιόν (ευρωπαϊκή επιτροπή), την ΕΚΤ, το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο και την σύνοδο κορυφής. Αυτό που στην ουσία κάνουν τα παραπάνω όργανα είναι να αντικατοπτρίζουν έναν συσχετισμό δυνάμεων μεταξύ των επιμέρους κρατών-μελών αλλά και των διαφόρων συμφερόντων του ευρωπαϊκού κεφαλαίου (πχ τραπεζικός τομέας vs βιομηχανία).

Βέβαια, είναι εύκολο να δει κανείς ότι από την σύγκρουση αυτή δεν μπορούν να βγουν κερδισμένοι οι λαοί της Ευρώπης. Αυτό διότι ο κάθε παίκτης πασχίζει να εξασφαλίσει την καλύτερη δυνατή θέση στην ευρωπαϊκή σκακιέρα. Αυτή, όμως, η εξασφάλιση των συμφερόντων των ισχυρών της Ευρώπης απέχει έτη φωτός από την εξασφάλιση των συμφερόντων των λαών της.

Πως γίνεται κατανοητή αυτή η διάκριση συμφερόντων. Ας αναλογιστεί κανείς σε τι βοήθησαν τους λαούς της Ευρώπης οι πολεμικές επεμβάσεις στην Λιβύη, στο Μάλι της Αφρικής (και προσεχώς στην Κεντροαφρικάνικη Δημοκρατία)? Τι όφελος είχαν οι λαοί της Ευρώπης από τις συνεχείς αντιλαϊκές πολιτικές που εφαρμόζονται σε όλες τις χώρες της ανεξάρτητα από την εφαρμογή ή όχι μνημονίων? Άραγε βγήκε κερδισμένος ο ελληνικός λαός από την αύξηση της ανταγωνιστικότητας? Στην τελική ποιον ανταγωνίζεται? Ουσιαστικά, τα παραδείγματα προς μίμηση είναι η Βουλγαρία, η Ρουμανία και η Πολωνία. Σκοπός είναι να φτάσει το εργατικό εισόδημα, το κοινωνικό κράτος και οι εργασιακές σχέσεις σε ποσά συγκρίσιμα με αυτά των παραπάνω χωρών Αλήθεια, πότε φτάσαμε να  συζητάμε για σύγκριση με την Βουλγαρία? Η είσοδος της Ελλάδας στην ΟΝΕ έγινε έχοντας ως ρητορεία την ευημερία της Γαλλίας και της Γερμανίας.

Τελικά αυτή τη στιγμή η ΕΕ συντελεί σε ένα από τα χειρότερα πισωγυρίσματα της ιστορίας. Γιατί πως αλλιώς να περιγράψει κανείς την δήμευση πρώτων κατοικιών, τους θανάτους από μαγκάλια, τους χιλιάδες αστέγους και τις λιποθυμίες μαθητών λόγω ασιτίας ή τις ουρές των συσσιτίων. Πώς να χαρακτηρίσει κάνεις τις δολοφονίες μεταναστών και προσφύγων που φεύγουν από τις χώρες τους για να ζητήσουν ελπίδα στην ΕΕ? Μια ΕΕ η οποία είναι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνη για την καταστροφή των πατρίδων τους. Πώς να χαρακτηρίσει κάνεις την άνοδο της φασιστικής ακροδεξιάς και το κράτος «νόμου και τάξης»? Εν έτει 2014 όλα τα παραπάνω αποτελούν την καθημερινή κοινωνική πραγματικότητα για την οποία είναι συνυπεύθυνες τόσο η ΕΕ και οι πολιτικές της όσο και οι πολιτικές των εγχώριων κυβερνήσεων που ευθυγραμμίζονται με αυτές.

Είναι, επομένως, ολοφάνερο ότι οι Ευρωπαϊκοί λαοί και δη οι πιο χειμαζόμενοι, όπως, ο ελληνικός  δεν έχουν να κερδίσουν τίποτα από την παραμονή τους σε μια τέτοια λυκοσυμμαχία. Ο δρόμος που μπορεί να φουντώσει την ελπίδα και την προοπτική στην νεολαία, (κατά 60% άνεργη!!!) περνάει μέσα από την συνολική άρνηση της αυτών των πολιτικών μιζέριας και εξαθλίωσης. Η προσπάθεια χειραφέτησης της χώρας και του λαού έχει ως προαπαιτούμενο την διαγραφή του χιλιοπληρωμένου χρέους, την κρατικοποίηση του τραπεζικού τομέα και των επιχειρήσεων κομβικής σημασίας, την σύναψη συμφωνιών με τα υπόλοιπα κράτη της Μεσογείου που αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα. Μόνο έτσι θα καταστεί δυνατή μια παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, η δημιουργία θέσεων εργασίας και η ανάπτυξη που θα ωφελεί τον λαό Για να γίνουν όλα αυτά χρειάζεται οργάνωση και συνειδητοποίηση ειδικά στις τάξεις της νεολαίας. Ο λαός είναι αυτός που θα βρει λύσεις στα προβλήματα του και όχι ο Σαμαράς και η προεδρεία της ΕΕ.

Στους μονόδρομους που μας ορίζουν, ανοίγουμε τις δικές μας λεωφόρους ανατροπής, κοινωνικής δικαιοσύνης και ευημερίας.

________________________________________________________________________________________

Ο Κοσμήτορας, η ΠΑΣΠ και άλλες ιστορίες για το πανεπιστήμιο του 2014…

Όταν αυτό το κείμενο έπεσε στα χέρια των περισσότερων, η πρώτη σκέψη μάλλον είχε να κάνει με κάποια μυστηριακή ίντριγκα, ικανή να πλημμυρίσει τους διαδρόμους της σχολής για αρκετό διάστημα. Από τη μεριά μας, η αφορμή προφανώς δεν είναι η δημιουργία οποιουδήποτε είδους εντυπώσεων, αλλά η καταγραφή μιας κατάστασης, που κατά τη γνώμη μας έρχεται από το παρελθόν για να εγκαθιδρυθεί, πλέον, στο παρόν και το μέλλον.

Η ιστορία μας ξεκινά, λοιπόν, φέτος στην αρχή της χρονιάς. Το υπουργείο βγάζει σε διαθεσιμότητα 399 διοικητικούς υπαλλήλους του ΕΜΠ, αυτοί οδηγούνται σε κινητοποιήσεις και απεργία διαρκείας και οι φοιτητικοί σύλλογοι συνεδριάζουν, κινητοποιούνται, στέκονται όσο πιο μαζικά γίνεται στο πλευρό των εργαζομένων.

Πάνω-κάτω αυτά όλα είναι γνωστά. Αυτό που όμως, έχει σημασία, είναι μια παράλληλη διαδικασία που ξεκίνησε τις μέρες των κινητοποιήσεων και αφορά την προσπάθεια εμπέδωσης μιας πολύ συγκεκριμένης κατάστασης, που οι διοικήσεις των σχολών και του ιδρύματος θέλουν να επιβάλλουν σε αυτό. Έτσι, λοιπόν, μπαίνουμε στο στρατόπεδο των “απέναντι”, όπου Κοσμήτορες, Πρυτάνεις και Αντιπρυτάνεις έρχονται να πιέσουν για το υπουργείο, παίρνοντας αποφάσεις “νύχτα”, έξω από διαδικασίες Συγκλήτου (τις οποίες διακόπτουν με κάθε ευκαιρία), εντός-εκτός και επί… πολιτικών γραφείων και συμφερόντων…

Από την κατεύθυνση αυτή δεν ξεφεύγει ούτε ο Κοσμήτορας της σχολής μας, που με περισσή θέρμη και τόλμη επιδίδεται στις αγαπήμενες του “talks of the corridors”, κάνοντας λόγο για διαγραφές φοιτητών, εξεταστικές δύο εβδομάδων, πλήρη εφαρμογή του ν. 4009 και άλλα τέτοια sic! Στο ίδιο μήκος κύματος και η επιλογή του να παραβλέπει τις αποφάσεις του συλλόγου, είτε αυτές προέρχονται από Δ.Σ. είτε από Γ.Σ. Και σε αυτό, όμως, είναι επιλεκτικός, μιας και όταν προέκυψε ζήτημα με την ασάφεια του πλαισίου της ΠΑΣΠ, που ψηφίστηκε στη συνέλευση της 19/11, έσπευσε με ανακοίνωσή του στο site της σχολής να ξεδιαλύνει το σύννεφο, να αποσαφηνίσει την απόφαση και να εγγυηθεί την εφαρμογή της. Σε καμία περίπτωση, βέβαια, δεν έκανε το ίδιο στην αμέσως επόμενη συνέλευση όπου υπερψηφίστηκε το Πλαίσιο Αγώνα, αμέσως μετά την οποία επανήλθε με ανακοίνωσή του να ενημερώσει πως η εξεταστική διακόπτεται οριστικά και πως εκ μέρους των διδασκόντων της σχολής παρακαλεί τους φοιτητές να βοηθήσουν στην επαναφορά της ομαλότητας σε αυτή (!)… Φυσικά, όλα αυτά έρχονται σε συνέχεια της άρνησής του να συγκαλέσει Ανοιχτή Γενική Συνέλευση Σχολής, όταν πριν από αυτόν η ΠΑΣΠ είχε αρνηθεί να υπογράψει Δ.Σ. που καλούσε τον Κοσμήτορα να προβεί σε αυτή την κίνηση… Παράνομη η επί πτυχίω εξεταστική για τον κ. Κοσμήτορα, παράνομη και για την ΠΑΣΠ. Σύμπτωση; Για κάποιους μπορεί, για εμάς δεν υπάρχει ούτε σαν επιλογή αυτή η απάντηση…

Γιατί επιλέγουμε την καταγραφή όλων των παραπάνω;

Θα μπορούσε κανείς να αποδώσει σε μικροπολιτικούς σκοπούς την επιλογή μας να καταγράψουμε και να παρουσιάσουμε όλα τα παραπάνω. Το επίδικο είναι όμως, πολύ πιο βαθύ και ουσιαστικό. Όλη αυτή η διαδικασία, δεν έχει να κάνει μόνο με συγκεκριμένους ανθρώπους και τις φιλοδοξίες τους, που επιλέγουν την “απέναντι” πλευρά. Η ουσία είναι βαθιά πολιτική και έχει να κάνει με τη συνολική προσπάθεια εμπέδωσης της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, την προσπάθεια διάλυσης του φοιτητικού συνδικαλισμού και το μετασχηματισμό του πανεπιστημίου σε έναν αντιδημοκρατικό, κρατικό φορέα μιας δικής τους “ομαλότητας” και “σταθερότητας”…

Ο ερχομός στο προσκήνιο των, εκλεγμένων σύμφωνα με τον ν. 4009, κοσμητειών, Συγκλήτων και Συμβουλίων Ιδρύματος, είναι το πρώτο βήμα για να εφαρμοστούν άμεσα και χωρίς αντιδράσεις οι υπόλοιπες πτυχές του ν. Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου. Βασική επιδίωξή τους, η εξώθηση των φοιτητικών συλλόγων και αποφάσεών τους εκτός των συλλογικών οργάνων. Η απαλλαγή τους από τη φωνή των φοιτητών, θα επιτρέπει στο υπουργείο, τόσο μέσω των εγκάθετων στις διοικήσεις και την ΠΑΣΠ ή τη ΔΑΠ, όσο και απευθείας με προεδρικά ή υπουργικά διατάγματα να εφαρμόζει άμεσα και “ρηξικέλευθα” οποιαδήποτε απόφασή του… Η προσπάθεια απαξίωσης του φοιτητικού συνδικαλισμού, από την άλλη, συμβάλλει ξεκάθαρα, ώστε καμία άλλη άποψη, πέραν της καθεστωτικής, να μην ακούγεται. Ενισχύοντας τον αυταρχισμό, την τρομοκρατία και τον κοινωνικό κανιβαλισμό, στη βάση του επιβιωτισμού και ατομισμού, η δημιουργία ενός πλήρως αντιδημοκρατικού πανεπιστημίου, απόλυτα σύμφωνου με τις επιδιώξεις της κυρίαρχης πολιτικής, θα είναι “piece of cake”, όπως θα έλεγε και ο Κοσμήτοράς μας… Έτσι, η “κανονικότητα” και “ομαλότητά” τους θα έρθει να βάλει τελεία στο τελευταίο κομμάτι της κοινωνίας που μπορεί να αμφισβητεί γόνιμα και παραγωγικά: τη νεολαία.

Είναι, λοιπόν, σαφές, πως το πρόβλημα δεν είναι η ξεκάθαρη συνεργασία του Κοσμήτορα με την παράταξη της ΠΑΣΠ, αλλά κάτι πιο βαθύ και ουσιαστικό: η προσπάθεια διαγραφής μιας ολόκληρης γενιάς, η απαξίωση κάθε συλλογικής διεκδίκησης και η επιβολή του “νόμου του ισχυρού”. Έχοντας αυτό στο μυαλό μας καλούμε το φοιτητικό σύλλογο να ξεκαθαρίσει τη θέση του απέναντι σε τέτοια φαινόμενα διαχείρισης και συνδιαλλαγής και να αποδείξει για μια ακόμα φορά, στο υπουργείο και τα φερέφωνά του, πως μπερδεύουν ξανά το ποιος είναι ο ισχυρός σε αυτή τη μάχη, τη μάχη της γενιάς μας…

______________________________________________________________________

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΠΡΩΤΟΕΤΕΙΣ ΦΟΙΤΗΤΕΣ

ΚΑΙ ΦΟΙΤΗΤΡΙΕΣ

Αθήνα, 6 Σεπτεμβρίου 2013

Αγαπητοί γονείς, αγαπητοί φοιτητές και φοιτήτριες,

Εμείς, καθηγητές και εργαζόμενοι στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, σας καλωσορίζουμε στο μεγαλύτερο και αρχαιότερο τεχνολογικό ίδρυμα της χώρας. Σας συγχαίρουμε, φοιτητές, φοιτήτριες και τους γονείς που σας στήριξαν, καθώς γνωρίζουμε καλά, πόσο κοπιάσατε για να κάνετε πράξη το όνειρο σας, να σπουδάσετε σε ένα καλό δημόσιο, διεθνούς κύρους, ελληνικό πανεπιστήμιο.

Σήμερα, την ώρα που στο Ίδρυμα μας ετοιμαζόμαστε να ξεκινήσουμε το ακαδημαϊκό έτος, να εγγράψουμε τους νεοεισαχθέντες προπτυχιακούς και μεταπτυχιακούς φοιτητές του, να αποχαιρετήσουμε τους επιτυχημένους διπλωματούχους του, να αρχίσουμε το νέο πρόγραμμα σπουδών, να ανοίξουμε τις αίθουσες διδασκαλίας και τα εργαστήρια, συνέβη κάτι περίεργο και δραματικό ταυτόχρονα.

Η κυβέρνηση ανακοίνωσε πως θέτει σε διαθεσιμότητα 550 εργαζόμενους μας διοικητικούς υπαλλήλους. Δηλαδή το 65% του διοικητικού προσωπικού. Την ίδια στιγμή προαναγγέλλει την διαθεσιμότητα του 40% των καθηγητών, στο επόμενο έτος. Με λίγα λόγια φαίνεται να θέλει να μειώσει το μέγεθος του Πολυτεχνείου στο μισό. Τις οικονομικές δυνατότητες μας τις έχει ήδη μειώσει κάτω από μισό. Τα κονδύλια για τα μαθήματα, για τα κτίρια, για τις βιβλιοθήκες, για τους μισθούς. Παράλληλα απέλυσε τους συμβασιούχους διδάσκοντες, αρνείται επί χρόνια να διορίσει τους νεοεκλεγμένους λέκτορες και καθηγητές, ενώ οι σχολές αιμορραγούν από τις συνταξιοδοτήσεις. Και κάτι χειρότερο από αυτό. Κατέσχεσε πριν λίγο καιρό 30 εκατομμύρια ευρώ, από τα αποθεματικά της έρευνας. Χρήματα που δεν μας είχε δώσει η κυβέρνηση, αλλά είχαμε εξασφαλίσει μόνοι μας ∙ διδάσκοντες, νέοι ερευνητές και η διοίκηση μας, μέσω ευρωπαϊκών ή ελληνικών ερευνητικών προγραμμάτων, χρήματα δηλαδή, που εμείς είχαμε φέρει εδώ, και τα οποία ανακυκλώναμε στις σπουδές, στις υποτροφίες, στις εκπαιδευτικές και ερευνητικές υποδομές.

Και όμως η κυβέρνηση δεν θέλει να μειώσει το μέγεθος του Πολυτεχνείου στο μισό!

Καθώς αύξησε τον αριθμό των εισακτέων του. Προγραμματίζει κάτι πολύ χειρότερο. Οι μισοί διοικητικοί, οι μισοί καθηγητές, με ελάχιστους προϋπολογισμούς θα πρέπει να εκπαιδεύσουμε χιλιάδες φοιτητές και φοιτήτριες. Πως θα γίνει αυτό; Προφανώς θα μειωθούν τα μαθήματα, θα σταματήσουν τα δωρεάν συγγράμματα, θα κλείσουν οι βιβλιοθήκες (διαθέτουμε την καλύτερη τεχνική βιβλιοθήκη της χώρας), θα διαλυθούν οι γραμματείες, θα ρημάξουν κτίρια (διαθέτουμε μερικές από τις καλύτερες πανεπιστημιακές υποδομές των Βαλκανίων, στου Ζωγράφου, στην Πατησίων, ένα εξαιρετικό τεχνολογικό- πολιτιστικό πάρκο στο Λαύριο και ένα σημαντικό ερευνητικό κέντρο στο Μέτσοβο), θα διαλυθεί το πρωτοποριακό διαδικτυακό μας κέντρο, θα κλείσουν εργαστήρια και μεταπτυχιακά προγράμματα. Το Πολυτεχνείο εν ολίγοις ωθείται να μετατραπεί σε ένα ίδρυμα μεταλυκειακής κατάρτισης, σε ένα ΙΕΚ. Με εύκολα, γρήγορα πτυχία για ένα σίγουρο άνεργο μέλλον, με ελάχιστους εξαθλιωμένους εργαζόμενους και καθηγητές και που δεν θα νοιάζονται πως θα διδάξουν, αλλά πως θα επιβιώσουν. Τότε θα σας ζητήσουν και δίδακτρα επιπλέον, καθώς οι σπουδές δεν θα βγαίνουν. Αυτό δεν θα συμβεί στο μακρινό μέλλον, συμβαίνει τώρα.

Αγαπητοί γονείς, αγαπητοί φοιτητές και φοιτήτριες,

Υπό αυτές τις συνθήκες, αποφασίσαμε ότι δεν μπορούμε να λειτουργήσουμε άλλο, να υπομείνουμε άλλο τον κατήφορο. Δεν μπορούμε να περιμένουμε πότε θα απολυθεί και ο επόμενος διπλανός μας μέχρι να έλθει η σειρά μας, πότε θα πάψουμε να έχουμε υπολογιστή, γραφείο, αίθουσα διδασκαλίας, αμφιθέατρο, εργαστήριο έρευνας. Πότε θα καταργήσουμε τις έξι από τις εννιά ιστορικές σχολές του ΕΜΠ, πότε οι φοιτητές μας θα αναγκαστούν να πληρώνουν δίδακτρα για να διδάσκονται. Δεν μπορούμε να φανταστούμε πως είναι δυνατόν, συνάνθρωποι μας που στις 16 Σεπτεμβρίου θα βρίσκονται στον δρόμο, νέοι με παιδιά, με άλλους απολυμένους ή ανέργους στις οικογένειες τους, θα κάθονται λίγο πριν μαζέψουν τα πράγματα από το γραφείο τους, στις γραμματείες των σχολών, να εγγράφουν χαμογελαστοί τους φοιτητές μας, πως οι διδάσκοντες οι οποίοι θα γνωρίζουν ότι σε λίγους μήνες θα έχουν την ίδια τύχη, θα βρουν το κουράγιο να διδάξουν στα αμφιθέατρα, να σταθούν όρθιοι και αξιοπρεπείς σαν πανεπιστημιακοί δάσκαλοι.

Μα θα μας πείτε: η Ελλάδα έχει ήδη ένα εκατομμύριο ανέργους, η Αθήνα σαράντα χιλιάδες αστέγους στα πεζοδρόμια της, το ένα τρίτο των νοικοκυριών βρίσκεται κάτω από το όριο της φτώχειας, οι μισθοί όσων έχουν την τύχη ακόμη να πληρώνονται έχουν μειωθεί στο μισό ή στο ένα τρίτο. Ναι, έτσι είναι! Και εσείς βρίσκεστε στην ίδια κατάσταση, ο κάθε γονιός από εσάς μπορεί να είναι άνεργος, το κάθε σπίτι κινδυνεύει με πλειστηριασμό, το μηνιάτικο δεν βγαίνει, ούτε οι σπουδές των παιδιών σας. Δεν ξέρετε αν και πως θα καταφέρουν να πάρουν κάποτε το πτυχίο τους.

Το γνωρίζουμε και εμείς, είμαστε άνθρωποι σαν και εσάς, με οικογένειες, με μικρά παιδιά ή με παιδιά που σπουδάζουν. Περάσαμε από τους ίδιους δρόμους, τα ίδια θρανία. Βρεθήκαμε να υπηρετούμε ένα σπουδαίο ακαδημαϊκό ίδρυμα με ιστορία, με κύρος. Παραλάβαμε από τους δασκάλους μας ένα Πολυτεχνείο γνώσης, επιστημονικής πρωτοπορίας καινοτομίας, έρευνας, δημοκρατίας και αξιοπρέπειας.

Αν κλείσετε για λίγο τα αυτιά σας, στη χαμηλού επιπέδου εγχώρια ειδησεογραφία και αναζητήστε τις διεθνείς κατατάξεις θα δείτε πόσο ψηλά βρίσκεται το ΕΜΠ στον κόσμο. Θα δείτε πόσο σημαντικές είναι οι σπουδές του, πόσο αναγνωρίζονται οι καθηγητές του διεθνώς, πόσο διαπρέπουν οι μεταπτυχιακοί του φοιτητές στα πανεπιστήμια της Ευρώπης και των ΗΠΑ, πόσο ψηλά βρίσκεται το επίπεδο των Ελλήνων μηχανικών μας.

Για όλους αυτούς τους λόγους λοιπόν, αγαπητοί γονείς, αγαπητοί φοιτητές και φοιτήτριες,

Οι καθηγητές και οι εργαζόμενοι του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου αποφασίσαμε να σταθούμε με το κεφάλι ψηλά, όχι μοιραίοι και άβουλοι. Θα κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας για να παραδώσουμε στις επόμενες γενιές, το ίδιο και καλύτερο Πολυτεχνείο από αυτό που μας παραδόθηκε. Θυμόμαστε και κάτι άλλο: Σε δύο μεγάλες κρίσιμες στιγμές της Ιστορίας – στον Πόλεμο και στη Δικτατορία – η φλόγα του εμβλήματος του Ιδρύματος, του Προμηθέα Πυρφόρου, έλαμψε σε σκοτάδια. Αυτή τη φλόγα πήρε ο Ελληνικός λαός στα χέρια του και νίκησε. Δεν το ξεχνάμε και σας ζητάμε να έλθετε εδώ, μαζί μας, να σταθείτε δίπλα μας στον ωραίο αγώνα που ξεκινάμε.

___________________________________________________________________________________________

1700 εργαζόμενοι σε ΑΕΙ και ΤΕΙ πετάγονται στο δρόμο!

Με fast track διαδικασίες, όπως μας έχει συνηθίσει σε μια σειρά αποφάσεων η κυβέρνηση, δείχνει την πόρτα της απόλυσης σε 1700 εργαζομένους  (ΙΔΑΧ, ΕΤΕΠ, ΕΕΔΙΠ) σε ΑΕΙ και ΤΕΙ σε όλα τα ιδρύματα πανελλαδικά…

Φυσικά, οι εργαζόμενοι του Πολυτεχνείου δε θα αφήνονταν έξω από το χορό, με αποτέλεσμα να γίνεται λόγος για απόλυση έως και του 50% των εργαζομένων στο ίδρυμα… Στο βωμό των μνημονίων και μαζί με όλους τους προηγούμενους και μελλοντικούς συναδέλφους τους, σε κάθε τομέα της κοινωνίας, οι εργαζόμενοι στο πολυτεχνείο καλούνται να αντιμετωπίσουν από τη μεριά τους τον εφιάλτη της ανασφάλειας, της απόγνωσης και της ανεργίας. Τη στιγμή που θα συνεχίσουν να καλούνται να πληρώνουν τα χρέη των κυβερνήσεων, τα χαράτσια των τοκογλύφων και τους φόρους των σύγχρονων χαρατζίδων.

Μια τέτοια κατάσταση, γίνεται αντιληπτό, πως σε ένα ΕΜΠ όπου η υποχρηματοδότηση έχει φτάσει στα όριά τους τους προϋπολογισμούς, με περικοπές σε ζωτικές λειτουργίες για το ίδρυμα, μια μείωση προσωπικού θα έρθει να εντείνει το πρόβλημα οδηγώντας το σε πλήρη αδυναμία να καλύψει τις λειτουργικές και εκπαιδευτικές του ανάγκες… Διδακτικό προσωπικό, εργαζόμενοι στις γραμματείες, ερευνητικό προσωπικό, άνθρωποι που δουλεύουν κάτω από άθλιες κάποιες φορές εργασιακές συμβάσεις θα αποτελούν το επόμενο διάστημα παρελθόν για το ίδρυμα, καθιστώντας λειτουργίες από τις εγγραφές των πρωτοετών φοιτητών ως την εκπόνηση των εργαστηριακών μαθημάτων δύσκολο, αν όχι ακατόρθωτο, έργο.

Το σίγουρο είναι πως η επίθεση στον κόσμο της δουλειάς εντείνεται όλο και περισσότερο, δημιουργώντας σε μια ολόκληρη κοινωνία προβληματισμούς για την επόμενη μέρα. Υγεία, παιδεία, κοινωνική πρόνοια, κοινωνικές ασφαλίσεις, εργασιακές σχέσεις, όλα βρίσκονται «υπό αναδιάρθρωση» στα χέρια και υπό την εποπτεία αυτών που τόσα χρόνια υποτιμούσαν τους εργαζόμενους, έχτιζαν τους μηχανισμούς τους σε βάρος της δουλειάς τους, χρησιμοποιούσαν το λαό για την πλήρωση των δικών τους μισαλλόδοξων σχεδίων και εφάρμοζαν πολιτικές που με μαθηματική ακρίβεια οδηγούσαν τις κοινωνίες στην κατάρρευση

Ειδικά στον τομέα της εκπαίδευσης, ήδη από την αρχή της νέας χρονιάς, ο πόλεμος εντείνεται, με το νομοσχέδιο για το νέο λύκειο στη δευτεροβάθμια, τη συνέχιση της προσπάθειας για εφαρμογή του νόμου Αρβανιτόπουλου στην τριτοβάθμια, τις διαθεσιμότητες και απολύσεις καθηγητών, τις ήδη ισχύουσες από την περασμένη χρονιά επιστρατεύσεις, τις ελλείψεις σε σχολεία και πανεπιστήμια, τις απολύσεις 1700 εργαζομένων σε ΑΕΙ και ΤΕΙ πανελλαδικά.

Για όλα τα παραπάνω και για τη διασφάλιση πως θα παρθούν πίσω όλες οι απολύσεις, οι εργαζόμενοι στο ΕΜΠ πήραν την Τρίτη 3/9 απόφαση για απεργία διαρκείας από την Πέμπτη 5/9 και μέχρι τη δικαίωσή τους! Σε ένα κλίμα γενικής αναταραχής και ταυτόχρονου μουδιάσματος στους χώρους εργασίας, οι εργαζόμενοι του πολυτεχνείου πήραν την απόφαση να μη δεχθούν τις απολύσεις τους και να κινηθούν σε αγωνιστική κατεύθυνση μαζί με όσους σταθούν αλληλέγγυοι στον αγώνα τους.

Και κάπου εδώ έρχεται η δική μας σειρά ως φοιτητές, να αποδείξουμε πως οι αποφάσεις, που ψηφίζαμε τα προηγούμενα χρόνια στις Γενικές Συνελεύσεις μας, για την οικοδόμηση πανεκπαιδευτικού μετώπου με τα αγωνιζόμενα κομμάτια των εργαζομένων, δεν ήταν πυροτεχνήματα. Τώρα που οι εργαζόμενοι μας χρειάζονται οφείλουμε να σταθούμε στο πλευρό τους καλώντας τους ταυτόχρονα σε στήριξη και των δικών μας προσπαθειών ώστε να μην υπονομευτούν οι σπουδές και το μέλλον κανενός! 

Εν τέλει, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μιλάμε για το μέλλον μιας ολόκληρης κοινωνίας, για την εξασφάλιση μιας ζωής χωρίς ανασφάλεια στους εργαζόμενους και τις οικογένειές τους. Μιλάμε για τη δουλειά του ανθρώπου που μας εξυπηρετεί καθημερινά στη Γραμματεία της σχολής μας, του ανθρώπου που ψάχνει μας τα υπό εξαφάνιση πουάρ στα εργαστήριά μας, των ανθρώπων που καθημερινά ανταλλάσσουμε μια καλημέρα σε κάποιον διάδρομο της σχολής.

Αυτός ο αγώνας είναι αγώνας μιας ολόκληρης κοινωνίας! Να στηρίξουμε τους εργαζόμενους και τον αγώνα τους! Να απαιτήσουμε να παρθούν πίσω όλες οι απολύσεις! 

__________________________________________________________________________

Η μάχη της ΕΡΤ, μάχη όλου του λαού!

Η πραξικοπηματική κίνηση της κυβέρνησης να κλείσει την ΕΡΤ, να καταργήσει τη δημόσια ραδιοτηλεόραση και να απολύσει 2656 εργαζομένους, προκάλεσε την αμέριστη συμπαράσταση και αλληλεγγύη από μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας. Το “μαύρο” της ΕΡΤ στις οθόνες του λαού, αποτέλεσε τη σπίθα για το ξέσπασμα μιας κινηματικών διαστάσεων διαμαρτυρίας, που έχει ως αποτέλεσμα το κατάμεστο προαύλιο του ραδιομέγαρου καθημερινά!

Την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση μοιράζει δάνεια στα ιδιωτικά κανάλια και τους εφοπλιστές-ιδιοκτήτες τους, το κλείσιμο της ΕΡΤ δεν προμηνύει τίποτα άλλο παρά το κλείσιμο κι άλλων οργανισμών, υπηρεσιών, ιδρυμάτων, νοσοκομείων, πανεπιστημίων, όπως επίσης και τις απολύσεις χιλιάδων ακόμη εργαζομένων (15.000 μόνο στην εκπαίδευση!). Το ξεπούλημα του νερού και της ενέργειας, τα νέα χαράτσια, ακόμα-ακόμα και πλειστηριασμοί σπιτιών και περιουσιών, είναι εικόνες από το μέλλον μιας χώρας υπό κοινωνική, οικονομική και πολιτική κατάρρευση…

Σε αυτή τη μάχη πρέπει όλοι να συμβάλλουμε στον αγώνα για την ανατροπή της πολιτικής τους! Η ΕΡΤ πρέπει να μετατραπεί σε ζωντανό κέντρο αγώνα, σε πομπό της λαϊκής οργής και αγανάκτισης, σε κοινωνό του ανέμου αντίστασης που αρχίζει να φυσά!

Όλοι πρέπει να βγούμε ξανά στους δρόμους και στις πλατείες, με αλληλεγγύη. Πιάνοντας το νήμα από εκεί που το άφησε ο λαός της Τουρκίας, να αποζητήσουμε τη δική μας ανατροπή πλάι στο πλευρό των εργαζομένων, των ανέργων, της υπόλοιπης νεολαίας!

Να ξεκινήσουμε το βάδισμά μας σε δρόμο χωρίς μνημόνια και τρόικες, να κλιμακώσουμε τους αγώνες μας, να επαναφέρουμε το φοιτητικό κίνημα εκεί που του αρμόζει: στο πλευρό της μαχόμενης κοινωνίας και των ανθρώπων της δουλειάς!

Η ΕΡΤ είναι και θα παραμείνει, ΑΝΟΙΧΤΗ!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s